Hotel ‘Swindl’

Voila, we zijn weer thuis. Met beide voeten op Vlaamse bodem. De skitrip naar Oostenrijk was dik de moeite waard. Er ligt zeer veel sneeuw. En op de koop toe hebben we twee dagen zon-zon-zon op onze snoet gehad.

Nog een meevaller was de (her)ontdekking van de Stubai-gletsjer. Met nog geen 90km pistes, niet meteen het grootste gebied in Tirol. Maar door de ligging en de lengte van de afdalingen wél de moeite waard voor boarders, racers en carvers.

Het enige échte minpunt van afgelopen week was het hotel, iets wat ik in 10 jaar nog nooit heb meegemaakt. Toegegeven, als je de goede zorgen van Hotel Hohenhaus in Hintertux gewend bent, dan leg je de lat zeer hoog. Maar er is een minimum aan service dat je mag verwachten. Hotel Kindl in Milders lapt dat allemaal aan z’n laars.

Eigenlijk hadden we zelf beter moeten weten, enkele maanden geleden. Een totaalprijs van 540 euro per persoon voor 6 dagen half pension, skipas (140 euro) inbegrepen is goedkoop voor een 4-sterren-hotel. Té goedkoop, zeker als je ook nog eens geen voorschot moet betalen.

Gevolg: een dag voor het vertrek belt ‘Frau Kindl’ doodleuk op met de boodschap dat ze geen kamers heeft voor ons. Nadat we hebben bevestigd dat we wel degelijk op de afgesproken dag zullen arriveren, verzekert ze ons van een oplossing (appartement/ander hotel/…) én ‘ein Wiedergutmachung’ in de vorm van een upgrade.

En inderdaad, na een rit van 10 uur (de Fernpass is altijd een slecht idee, maar soit), krijgen we wél nog een koude (avond)schotel, maar geen definitieve kamer. We zijn echter niet de enigen die (tijdelijk) moeten verkassen. Een groepje Duitse vrienden is duidelijk niet opgezet met de lange wachttijden aan de receptie. Een Russische familie heeft het zaakje na 5 minuten al door en schakelt meteen over op maffia-mode.

De eerste nacht slapen we aan de overkant van de straat in een mooi, ruim en behoorlijk modern appartement (ook eigendom van de familie, gegroepeerd onder de noemer Bergidyll Hotels) aan de overkant van de straat. Tegelijk krijgen we garantie dat een dag later wel degelijk in de gereserveerde Komfortzimmer zullen kunnen intrekken. Eén van de hotelmedewerkers raadt ons aan om ‘s avonds als we van de eerste skidag terugkeren eerst de sleutels te komen halen zodat we nadien kunnen verhuizen, uitpakken, verfrissen en rustig eten en relaxen.

Zogezegd, zogedaan. We krijgen kamers 253 en 254. Alleen, het zijn niet de Komfortzimmer die we gereserveerd hebben. Laat staan dat we de upgrade gekregen hebben die de eigenares ons beloofde. Ik besluit wijselijk van de hotelbediende te negeren en recht op de eigenaresse af te stappen. Ze heeft meteen door dat ik me niet zomaar laat afschepen. Op nauwelijks een hal uur tijd laat ze me 5 kamers zien waaruit we kunnen kiezen. Maar geen enkele voldoet aan de voorwaarden die we op voorhand bespraken, laat staan dat het om een upgrade gaat. Pas na lang aandringen gaat ze akkoord om de eerste nacht niet aan te rekenen. Ik ga akkoord, op voorwaarde dat we ook nog een betere plaats krijgen in het restaurant. Frau Kindl drukt me op het hart dat alles in orde komt en dat ik op de dag van het vertrek alles met haar moet ‘regelen’.

We installeren ons en de dagen vliegen voorbij. Eerlijk is eerlijk: het (avond)eten is lekker. Alleen het ontbijt had voor een 4-sterren-hotel nog iets uitgebreider mogen zijn.

D-day. Voor ik een laatste keer ga ontbijten, loop ik langs de  receptie. Frau Kindl is al aanwezig en geeft de receptioniste meteen de nodige instructies. Ze is onze ‘dea’l’ niet vergeten. Wat ze niet weet is dat ik intussen contact heb gehad met een kempenaar die in Stubai woont. Hij wist meteen wat er aan de hand was toen we de naam ‘Kindl’ uitspraken. Overboekingen, da’s blijkbaar  het toverwoord van het hotel. Ze bieden enorme kortingen en scherpe prijzen aan. Vervolgens plaatsen ze de overtollige klanten in appartementen, pensions en hotels in de buurt, al dan niet eigendom van dezelfde groep. Om de pijn te verzachten, krijgen gasten een zoethoudertje toegestopt: 2 flessen Schnapps. Dat die vlieger bij mij niet op zou gaan, had ik op dag 2 al laten weten. Die korting zouden we ook effectief krijgen.

Maar da’s nog niet alles: aangezien we ons officieel niet ingeshreven hadden in het hotel, stonden we ook niet geregistreerd bij de toeristische dient. Toen ik bij de afrekening ook nog eens 12 euro Ortstax op het factuur zag staan, weigerde ik die te betalen zolang we ons ook niet officieel ingeschreven hadden. Frau Kindl probeerde me eerst nog diets te maken dat die belasting verplicht was. Pas toen ze doorhad dat ik die 24 euro alleen zou betalen als zij ze ook zou aangeven bij de gemeente, betaalde ze me ze zonder 24 euro zonder al te veel morren uit haar eigen zak in cash terug. Zo maak je wit geld dus zwart 🙂

Uiteindelijk hebben we 490 euro per persoon betaald.

Moraal van het verhaal: laat Hotel Kindl in Neustift wijselijk links liggen. De eigenares (en het personeel) deugen niet. Ze zetten niet alleen de klanten, maar ook de gemeente Neustift in de zak.

Technorati Tags: ,

Intussen in Witgoor

De Vlaamse acteur Walter Michiels, bekend van zijn rol als Pico in "FC De Kampioenen", gaat trouwen. Zijn vriendin Sabine Melaerts heeft hem ten huwelijk gevraagd. Dat zegt het stel in Dag Allemaal.Michiels heeft geen makkelijke periode achter de rug. Enkele jaren geleden werd hij veroordeeld voor het verkopen van drugs aan minderjarigen. Bovendien worstelde hij enige tijd met psychische problemen. Het koppel is al bijna vijf jaar samen. "Ik hoop zo dat er nog een kindje komt", zegt Walter Michiels. Hij heeft al een zoontje uit een eerdere relatie.

Kijk, dáár had ik nu eens graag bij geweest seh, bij dat huwelijksaanzoek. Wedden dat er Kasteelbier in de buurt was?

BBP – GDP

Ik ben gek op kaartjes. In één oogopslag krijg je vaak een heel andere kijk op de realiteit. Hier zie je alle Staten van de VS hernoemd met een land dat een gelijkaardig BBP (bruto binnenlands product, de som van de alle producten en diensten die geproduceerd worden in een jaar) heeft. Meteen heb je een duidelijk beeld van hoe immens (belangrijk) dat land wel niet is.

(Klik op de kaart als je ze wil vergroten)

200901101942.jpg

Slow Burning

1) Als’t zomer is, denk je aan de winter (en andersom)

Ik mis de zon. Ik mis het licht. Van mij mogen de dagen tegen 500 in’t uur beginnen te lengen. ‘T is genoeg geweest. Ik hoop dat de Alpentrip van binnen minder dan een week al enig soelaas zal bieden. Indien niet, dan ga ik alle hoop richten op een juni-vakantie van 3 weken. Doel: Zweden/Noorwegen. Vervoer: mobilhome. Met wat geluk valt het weer goed mee en in de periode voor de 21ste juni zijn de dagen toch het langst, daar in het verre Noorden.

2) Er is niks op tv (vanavond)

Ik heb geen tv nodig (om gelukkig te zijn en me te amuseren). Integendeel. En het strafste is, ik weet dat het waar is want in een niet zo ver verleden heb ik het bijna 4 jaar uitgehouden zonder die kijkbak. Alleen een dvd’ke huren af en toe. Eigenlijk is televisie helemaal niet interessant. Zelden iets écht interessant en de tijd vliegt voorbij zonder dat je het écht beseft. Een goed boek of een leuke cd zijn eigenlijk ‘échter’. En laten vooral ook meer indruk achter.

En nu ga ik lezen (the media in the network society) met onder andere dit nummer op de achtergrond:

 

Reflection & planning

Allé, die eerste werkdag zit er weer op. En wat hebben we geleerd vandaag? Wel, om te beginnen dat het niet voldoende is om goede prestaties te leveren (meetbaar in tijd en ruimte), maar dat je die resultaten uiteindelijk ook op een coherente, inzichtelijke, interessante manier moet kunnen presenteren, verklaren, duiden, verdedigen … aan de big shots, in ons geval het EMEA management-team in Londen.

MYR, Midyear Review, wordt elk jaar gehouden rond de 15e januari. Op dat moment wordt gekeken wat je de eerste helft van het fiscal (het fiskale jaar loopt bij Microsoft van 1 juli tot 31 juni) hebt uitgespookt, of je hebt gedaan wat er in juni is afgesproken, of en hoe je de budgetten hebt gebruikt, hoe je denkt het tij te keren of welke maatregelen je gaat nemen om verder te groeien zoals je bezig. Enfin, een analyse-moment dus, waarbij je hele business tegen het licht wordt gehouden. Geef toe, op een gegeven moment kan je zo opgeslorpt zijn in je dagelijkse beslommeringen, dat je knal voorbijgaat aan wat je 6 maanden voordien gepland had te doen.

Vandaag hebben wij met ons lokale team een soort van role-play gedaan. Zodat het Leadership Team de juiste en volledige informatie heeft om daar te briefen. Belangrijk daarbij is dat de cijfers juist zijn én onderbouwd. Maar ook dat je een ‘verhaal’ te vertellen hebt. Als je bijvoorbeeld meer budget wil voor dit of dat, dan moet je uiteraard wel een plan kunnen voorleggen of tenminste kunnen aantonen dat het de dollars waard is.

Héél interessant! Het is misschien de extreme kant van de business administration, maar mij kan het wel bekoren. Eigenlijk zou je het ook in je persoonlijk leven kunnen toepassen: waar sta ik? hoe ben ik daar geraakt? Was het dit wat ik een jaar geleden in m’n gedachten had? Waar wil ik binnen een half jaar staan? …reflect on the past and plan for the future … er is niks leuker dan dat! En je zal zien, het gaat vooruit als een trein dan 🙂