Wipolo.com

Maar er hangen ook gevolgen aan vast, zo blijkt uit recent onderzoek. Zo zouden ochtendmensen makkelijker carrière maken dan avondmensen (omdat ze proactiever zijn). Het gezegde ‘De wereld is aan zij die vroeg opstaan’, lijkt dus toch te kloppen, al moet ik dat nog aan den lijven ondervinden… Verklaring: ochtendmensen halen de beste resultaten op school, wat de weg vrijmaakt om te worden geaccepteerd aan de betere universiteiten, wat op zijn beurt weer tot interessantere jobaanbiedingen leidt. Bovendien zouden ochtendmensen problemen anticiperen en minimaliseren terwijl vondmensen van hun kant zijn doorgaans wel intelligenter, creatiever, humoristischer en extroverter dan hun ochtendlijke collega’s, die dan weer uitblinken door hun optimisme, proactief denken en hun zin voor detail.

Ok, maar wat zijn we daar nu mee eh? Want iedere vogel zingt zoals ie gebekt is, dat valt niet echt te veranderen. Toch kunnen bedrijven, werkgevers en people managers met deze kennis een voordeel doen: als je rekening houdt met de cyclus van elke werknemers, het ritme van elke individu accepteert en de mensen de mogelijkheid geeftzo efficiënt mogelijk te functioneren, ongeacht het moment waarop dat gebeurt en die aanpak bovendien combineert met een gezonde arbeidsethos en verantwoordelijkheidsgevoel van de kant van de werknemer, dan is de sky the limit! NWOW noemen ze dat, New World Of Work.

Voila, hier gaan we weer!

Fans van kinderboeken in de zaal? Een paar dagen al zit ik te bladeren, lezen en kijken in het kinderboek Kabouterstad (uitgegeven door Mulder & Zoon en geïllustreerd door Nans van Leeuwen).

Sinds zondag is het boek terug van mij. Terug, want P.R. uit Dessel had het onlangs voor enkele centiemen op de kop getikt in een Kempische kringloopwinkel. Niet zozeer omdat ze het per sé wilde hebben, maar wel omdat op pagina 2 in hanenpotengeschrift mijn naam in stylo stond geschreven …

En inderdaad, nu de tekeningen, de tekst, de verhaallijn mijn kribbelkrabbel-naam, de geur, … een paar dagen ingewerkt hebben op wat ooit eens was en ik wat heb kunnen wroeten in de kelders van m’n geheugen, komt een en ander me steeds bekender voor. Zalig!

Het verhaal begint zo (wie graag het vervolg leest, ping me!):

Heel ver hier vandaan – zo ver, dat je er wel nooit zult komen – ligt Kabouterstad. Daar wonen de kabouters heel gezellig bij elkaar. Het gaat er net toe als in de stad of het dorp, waar je zelf woont, alleen is alles er veel kleiner …

Maar goed, gisteren was het dus weer zover: een 3-tal zware jongens nam de benen uit ‘t gevang van Brugge. Allé, ze vlogen met een zucht is misschien toepasselijker …De manier waarop en het feit dat het niet de eerste keer is, doen mij toch écht de wenkbrauwen fronsen hoor.

Strafste van al: op de binnenkoer zou een gevangene nog voor de helikopter landde met een wapen gezwaaid hebben. Ook het vermelden waard: binnen een mum van tijd stonde een twintigtal gevangenen rond de helikopter en geen enkele cipier … En last but not leéast: een 22-jarige medeplichtige bleef in de gevangenis achter omdat het toestel anders te zwaar was om op te stijgen … Is dat geen materiaal dat smaakt om verfilmd te worden? Jaja, in België overtreft de realiteit de fictie nog altijd.

Ik heb een idee. Als de regering nu eens een fonds opricht waarin gewone burgers geld kunnen storten en waarmee vervolgens privé-gevangenissen gebouwd kunnen worden? In de VS hebben ze al aangetoond dat zo’n instelling zonder problemen met succes als regulier (winstgevend) bedrijf gerund kan worden. Ik denk dat iedereen hierbij zou winnen (behalve de gevangen). Als investeerder sla je zo 2 vliegen in één klap: meer veiligheid want minder gevangenen die ontsnappen én een kans op een mooie (verzekerde) return op je geld. De overheid (die zelf ook kan investeren) moet niet meer instaan voor de gebouwen en het (stakend) personeel, maar betaalt gewoon een vaste kosprijs per gevangene. De privé-gevangenis krijgt een deel verzekerd inkomen (vast overheidsbedrag) dat kan aangevuld worden met bijkomende inkomsten door het werk dat de gevangen verzetten, het uitbaten van de gebouwen, …

Ecolo wou ‘m – om begrijpelijke redenen – niet aan boord in de Franstalige gewestregering. Geen ramp (en zeker geen man overboord): er is nog de federale regering om dergelijke kerels te depanneren. Da’s toch een vat waard!? Dat doet elke zichzelf respecterende caféploeg. En ze dronken een glas, ze deden een plas en alles bleef zoals het was … Vanaf nu ben ik ook voor alcoholcontroles in de Kamer. Een IQ-test zou misschien ook niet slecht zijn (al vrees ik dat er dan veel volksvertegenwoordigers thuis zouden mogen blijven).

Daerden neemt dus een aantal bevoegdheden over van Arena. Hij wordt minister van Pensioenen en Grootstedenbeleid. Geloof me vrij, toen ik het nieuws vanmorgen hoorde op de radio, reed ik bijna van de baan. Zonder zever. Met pensioen, ok. Maar op het departement Pensioenen, komaan!!??

Langs de andere kant: we mogen van geluk spreken dat ie niet op ‘t departmenet Buitenland gedropt is. Dat zou pas slecht zijn voor het imago en de geloofwaardigheid van het land. En zeg nu zelf: wat kan er op Pensioenen nog mislopen? Het is daar al één grote miserie. Hij kan hoogstens het Zilverkas leegzuipen Wat betreft het Grootstedenbeleid, daarvoor hou ik wel mijn hart vast. Ik heb namelijk zo’n donkerbruin vermoeden dat er disproportioneel veel geld naar de Waalse steden zal vloeien.

In de veronderstelling dat niet iedereen Daerden kent, even in een notendop: hij is de man die de afgelopen jaren meer zat voor de camera stond dan nuchter. Het leverde hem een Youtube-hit op (en een pak Waalse stemmen). Het is ook hij die recent verklaarde dat de begroting(en) gerust in het rood kon(den) tot 2018 … Hij haalde ook het nieuws omtrent dubieuze praktijken van het revisorenkantoor dat hij samen met zijn zoon Frédéric uitbaat.

Ochja, uiteindelijk is dit misschien geen slechte zaak. Het federale niveau heeft toch maar weinig belang meer en dit kan de eindzitting alleen maar versnellen. Het duidt vooral aan hoe erg het gesteld is met de Belgische politieke klasse.

Meer info hier.

Enkele jaren later, in augustus 88 (na de release van Bad), was ik zelfs één van de 50000 gelukkigen die op de wei in Werchter mee uit z’n dak ging. De kaart had ik overgekocht van iemand uit Turnhout, ik ben ze samen met Guy Melis gaan in één van die appartementsblokken. Als 14-jarige besefte ik toen wellicht niet helemaal wie daar op enkele tientallen meters (wij stonden redelijk ver vooraan, Martien van de Ster en co waren er ook) van mij het beste van zichzelf gaf. Nadien ben ik Jackson gelijdelijk aan wat uit het oog verloren. Maar ere wie ere toekomt: hij heeft godverdoeme goei nummers gemaakt en qua show- en entertainmentgehalte kunnen weinigen aan hem tippen.

Hopelijk zal de mediastorm rond Jackson na de herdenking en begrafenis wat luwen. Met name voor de familie en (weinige) vrienden moeten dit onwenzenlijke tijden zijn. Bovendien is zijn muziek ‘t belangrijkste, laten we dus daar maar bij stilstaan. Ik heb 3 nummers die er voor mij uitspringen uitgekozen, het mooiste eerst:

Human Nature

Man in the Mirror

Another part of me

Smooth Criminal